ورود صنعت برق به کشور ایران به زمان پادشاهی قاجار و جکومت ناصرالدین شاه و با سفر وی به فرنگ برمی گردد . در طی این سفر ناصرالدین شاه با دستگاه خنک کننده ای آشنا شد که امروزه به آن پنکه میگویند . پادشاه قاجار که شیفته عملکرد این وسیله فلزی شده بود ، یک نسخه از آن را با خود به ایران آورد . وی طی سفرهای بعدی خود موفق شد که با استفاده از صنعت برق روشنایی را به کوچه ها و محله های تهران بیاورد اما پس از چند روز به علت خرافه های آن زمان توسط مردم تخریب شد و روشنایی محدود به دربار همایونی و تکیه های درباری برای مراسم های تعزیه شد .

اما این پایان ماجرا نبود .

محمد حسین امین‌ الضرب ، تاجر نامدار وقت ، نخستین دستگاه تولید برق را از روسیه خریداری کرد و صنعت برق به طور رسمی وارد ایران شد اما باز هم در وجود مردم ایران ترس از برق وجود داشت تا اینکه بالاخره این ترس از مردم ایران رخت بر بست و روشنایی در کوچه های تهران آن هم فقط در ساعاتی از شب دیده می شد . در حال حاضر کشور ایران این توانایی را دارد که علاوه بر تامین برق اکثریت مردم ، بتواند به کشور های همسایه خود از جمله پاکستان ، عراق ، افغانستان ، ارمنستان و کویت و . . . نیز برق صادر کند .

فراگیر شدن صنعت برق در ایران از سال ۱۳۰۰ آغاز شد . جایی که بخش های خصوصی به مزایای برق پی برده و سعی در توسعه این صنعتا و کسب درامد از آن داشتند .

در سال ۱۳۱۰ برای نخستین بار ، توسعه این صنعت میان دولت‌مردان مطرح شد و سرانجام در سال ۱۳۱۶ نخستین نیروگاه برق ایران در تهران و در شهرک برق کنونی راه اندازی شد . این توسعه ادامه دار بود تا جایی که تا سال ۱۳۴۱ فقط در تهران حدود ۳۲ شرکت در زمینه توسعه برق فعالیت داشتند .

این پیشرفت تا سالها ادامه داشت تا اینکه به دلیل جنگ ، حدود ۲۲۱۰ مگاوات در اثر خسارات وارده تخریب شد ولی در حدفاصل سالهای ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۰ این خسارات جبران شد و تعمیر در نیروگاه‌های برقی ایران به طور کامل انجام شد .

در نتیجه این تلاش ها ، کشور ایران توانست بحران های به وجود آمده را پشت سر بگذارد به طوری که ایران از نظر ابعاد صنایع برقی در رتبه نخست خاورمیانه و رتبه ۲۱ جهان قرار گرفت .